DE TOCHT

Ik recht mijn rug

Mijn planken borst vertoont een scheur.

Ik bloed, ik bloed.

Mijn vluchten komt te laat.

 

Ja, aan dat venster waar het tochtte

waar de ruimte mij begreep

ging ik mij te buiten

betastte opnieuw mijn huid en haar.

 

De deur

waarop een klop tot regen roffelde

schoof uit het lood

viel open, dreef mij uit.

 

Mijn schaduw offerde het lichte gras

beval mijn ogen grijs te wezen.

 

Ik ademde leugens

en haastte mij mijn gang te staken.

Viel plat ter aarde tot in de rulle grond.

 

Bronzen klokken joegen keer op keer

hun klepel in mijn hoofd.