DE LAATSTE SCHREDEN

 

Hij liep naakt verloren

hinkepoot in modder.

Puin lag op zijn tong.

 

Niet te laat keerde hij

zijn loop een prooi.

Telde onbewust

de verre slagen van het licht.

 

De dood wist zich ondertussen

kalm te gedragen

als was hij water en woestijn.

 

Hij kroop, met God

als lastdier op zijn rug.

Boorde gaten

in zijn groot verlangen.

 

Bloed tastte bezwaard

het lichaam aan.

Zand schuurde schel

het laatste geluid.